چپ چپ نگاه کرد و مرا با خودش نبرد

فهمیده بود مرا با خودش نبرد

 فهمیده بود مرد فراریه جانیم

کمی نمانده بود سایه خود را لگد کنم

 افتاده بود روی زمین زندگانی ام

من آزادی را که مثل خودم بی کس بود

 را کشته ام و برای همین است که جانی ام

حالا دوباره گورم را گم میکنم عزیز

ار بس نداده هیچ کسی نشانی ام

من باز قرص های خودم را نخورده ام

چون من به قول مردم اینجا روانی ام