زنده به شعر خویشم در این اسارت شعر

عشقم همین قافیه ام در این کسالت شعر

شاعرکی بازیگوشم که در نبرد با خویش

می خزم در امتداد شب به بی نهایت شعر

چشمک این واژه ها در امتداد شعر دوست

چه رنگی می زند داد به نقش غربت شعر

خدای من چه میشنوم صدای ناله کیست ؟

چه آهی میکشد آه به بام خلوت شعر!

دلم داند قلم خواهد که من با شعر بمیرم

هوار و صد هزار بیداد از این سماجت شعر

قصم به نور این ماه قصم به ظلم این شب

زنده به شعر خویشم در این اسارت شعر

در اینجا چهار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب

در هر نقب چندین حجره

در هر حجره چندین مرد در زنجیر

از این زنجیریان یک تن زنش را در تب تاریک بهتانی به ضرب دشنه ای کشته است

از این مردان یکی در ظهر تابستان سوزان نان فرزندان خود را بر سر برزن

به خون نان فروش سخت دندان گرد آغشته ست

از اینان چند کس در خلوت یک روز باران ریز بر راه ربا خواری نشسته ست

کسانی در سکوت کوچه از دیوار کوتاهی به روی بام جسته ست

کسانی نیمه شب در گورهای تازه دندان طلای مردگان را میشکستند

من اما هیچ کس را در شبی تاریک و طوفانی نکشتم

من اما نیمه های شب ز بامی بر سر بامی نجسم

در اینجا چهار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب

در هر نقب چندین حجره

در هر حجره چندین مرد در زنجیر

در این زنجیریان هستند مردانی که مردار زنان را دوست می دارن

در این زنجیریان هستند مردانی که رویایشان هر شب زنی در وحشت مرگ از جگر بر می کشد فریاد

من اما در زنان چیزی نمی یابم کز آن همزاد را روزی نیابم ناگهان خاموش

مرا گر نبود این رنج شاید بامدادی همچو یادی

دور ولغزان می گذشتم از تراز خاک سردپست...

جرم این است

جرم این است...