مادرخسته ازخريدبرگشت وبه زحمت زنبيل سنگين راداخل خانه

  آورد. پسربزرگش که منتظربود، جلودويد وگفت : مامان، مامان!

  وقتي من درحياط بازي ميکردم وبابا داشت باتلفن صحبت ميکرد

  تامي با ماژيک روي ديواراتاقي که شما تازه رنگش کرده ايد ،

  نقاشي کرد!

  مادرعصباني به اتاق تامي کوچولورفت. تامي ازترس زيرتخت

  قايم شده بود،مادرفريادزد: توپسرخيلي بدي هستي وتمام ماژيک

  هايش رادرسطل آشغال ريخت. تامي ازغصه گريه کرد.

  ده دقيقه بعد وقتي مادروارداتاق پذيرائي شد،قلبش گرفت . تامي

  روي ديواربا ماژيک قرمزيک قلب بزرگ کشيده بود وداخلش

  نوشته بود: مادردوستت دارم!

  مادردرحاليکه اشک مي ريخت به آشپزخانه برگشت ويک قاب

  خالي آورد وآن را دورقلب آويزان کرد.

  تابلوي قلب قرمز هنوزهم دراتاق پذيرائي برديواراست!

به منظور تشكيل ائتلاف اصلاح‌طلبان براي انتخابات مجلس جمع زيادي از گروههاي حاضر در جريان اصلاحات با تشكيل يك شورا برنامه‌ريزي براي اين انتخابات را آغاز كرده‌اند.

به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، اين شورا كه اعضاي آن را افراد شاخص گروههاي اصلاح‌طلب تشكيل مي‌دهند، قصد دارد برنامه‌ رسيدن به ائتلاف را در جريان اصلاحات دنبال كند.

بر اساس اين گزارش اين عده تاكنون جلساتي را با حضور بزرگان جبهه اصلاحات داشته‌اند.

در سال گذشته در انتخابات شوراها نيز شوراي مشابهي با عنوان ستاد ائتلاف اصلاح‌طلبان به رياست حبيب‌الله بي‌طرف وزير نيروي دولت خاتمي تشكيل شده بود.

روز گذشته نيز قائم‌مقام دبير كل حزب اعتماد ملي در گفت‌وگو با خبرنگار ايسنا خبر داد كه براي سامان دادن بيشتر به جريان اصلاحات قرار است كروبي، هاشمي و خاتمي با يكديگر ملاقاتي داشته باشند و اين ديدار هم صرفا به انتخابات مجلس هشتم مربوط نمي‌شود و اهدافش كلي‌تر است.

وي با بيان اين‌كه " عموم اصلاح‌طلبان تاكيد دارند سه چهره‌ي شاخص اصلاح‌طلب محوريت اصلاحات را بر عهده بگيرند و اصلاح‌طلبان را مديريت و هدايت كنند" تصريح كرد: اكثريت اصلاح‌طلبان از خاتمي، كروبي و هاشمي مي‌خواهند نگذارند پراكندگي و افراط و تفريط در كارها بوجود آيد و ما نيز بر اين قضيه اصرار داريم.

قائم مقام دبيركل حزب اعتماد ملي هم‌چنين با تاكيد بر اين‌كه " خواسته‌ي ما اين است كه سه چهره‌ي مذكور اصلاح‌طلبي در كنار هم بنشينند و جريان اصلاحات را هدايت كنند" گفت: با توجه به اين مسائل قرار آقايان(كروبي، هاشمي و خاتمي) اين است كه اين اقدام را عملي كنند و در جلساتي با هم به تبادل‌نظر و تصميم‌گيري بپردازند، البته معنايش اين نيست كه احزاب را سلب اختيار كرده و براي آن‌ها تصميم بگيرند؛ بلكه به اين معناست كه با دقت بيشتر جريان‌ها را مديريت كنند.

عضو فراكسيون اكثريت مجلس گفت: احيا و بازگشت مجدد آرامش به فضاي سياسي و روحيه خدمت از جمله دستاورد هاي پيروزي اصولگرايان در چهار انتخابات گذشته بوده است.

به گزارش فارس،الياس نادران نماينده مردم تهران در مجلس شوراي اسلامي در اولين نشست فعالان اصولگرا كه جمعه شب با حضور تعدادي از چهره‌هاي سرشناس اصولگرا و اعضاي شوراي اسلامي شهر تهران برگزار شد، به ارائه تحليلي از آخرين آرايش گروه‌هاي سياسي و نيز وضعيت اصولگرايان در آستانه انتخابات مجلس هشتم پرداخت.

وي با يادآوري اين نكته كه فراهم شدن عرصه خدمت براي اصولگرايان، زاييده تدابير آنان پس از قضاياي دوم خرداد 76 بود، گفت:بحمدالله پس از پيروزي اصولگرايان در دومين دوره انتخابات شوراي اسلامي شهر و روستا،با چرخشي در فضاي سياسي و در اوج يأس اصولگرايان، عرصه خدمت براي نيروهاي متعهد فراهم شد.

اين عضو سرشناس جريان اصولگرا از جمله دلايل اصلي پيروزي قاطع اصولگرايان در انتخابات مجلس هفتم را ملموس شدن خدمات نيروهاي متعهد به مردم و تفاوت آشكار گفتمان اصولگرايان با ديگر گفتمان‌ها دانست.

نادران روي كار آمدن اصولگرايان و نيروهاي متعهد در شوراي شهر و مجلس هفتم را احيا و بازگشت مجدد آرامش و روحيه خدمت و تداوم حركت اصولگرايي به فضاي سياسي كشور دانست و افزود:اگرچه همه تلاش‌ها و تدابير براي معرفي و حمايت از كانديداي واحد در انتخابات رياست جمهوري نهم در جريان اصولگرا به نتيجه نرسيد اما تقدير اين بود كه با پيروزي يكي از چهره‌هاي اصولگرا، خدمت به مردم براي اصولگرايان همچنان باقي و حلقه خدمات تكميل شود.

نادران از به نتيجه نرسيدن تلاش اصولگرايان براي معرفي چهره واحد در انتخابات رياست جمهوري به عنوان سرآغاز تشديد فعاليت دوم خردادي‌ها براي تخريب جريان اصولگرا ياد كرد.

به گفته وي، دوم خردادي‌ها‌ هر جايي به ويژه در مجلس شوراي اسلامي، از همه توان خود براي ايجاد اختلاف و شكاف بين دولت و مجلس استفاده مي‌كنند كه نمونه اخير آن طرح تغيير ساعت رسمي بود كه الحمدالله با تدبير اصولگرايان، نتوانستند به هدف مورد نظر برسند.

نادران تصريح كرد: هدف دوم خردادي‌ها از اين تلاش‌ها بازگشتن به عرصه‌هايي است كه طي چند سال گذشته از دست داده‌اند.

نماينده مردم تهران از اين كه اصولگرايان در سومين دوره انتخابات شوراها و نهمين دوره انتخابات رياست جمهوري درس عبرت نگرفتند، ابراز تأسف كرد و گفت: البته يكي از دلايل اين مسئله، فعاليت دوم خردادي‌ها براي ايجاد شكاف و اختلاف در جبهه اصولگرايان بود.

وي متذكر شد: اعتقادمان اين است كه همه ظرفيت‌هاي اصولگرايان بايد در لايه‌هاي مختلف حضور داشته باشند؛ چرا كه هر كدام از گروه‌هاي اصولگرا به تنهايي همه ظرفيت اين جريان نيستند.

نادران با اشاره به انتخابات پيش رو، ضمن ابراز خوشبيني نسبت به همگرايي، وحدت و انسجام بيش از پيش اصولگرايان در انتخابات مجلس هشتم تصريح كرد: قطعاً گروه‌هاي اصولگرا از اتفاقاتي كه از زمان انتخابات رياست جمهوري به اين طرف رخ داده است، به اندازه كافي متنبه هستند.

وي ابراز اميدواري كرد همه افرادي كه در گروه‌هاي مختلف اصولگرايان در رأس قرار دارند، آسيب‌شناسي جدي‌ از رخدادهاي انتخابات رياست جمهوري تاكنون را بكنند و با اتخاذ تدابير عالمانه، طمع‌هاي دوم خردادي‌ها را بخشكانند و آنان را نااميد كنند.

نادران خطاب به گروه‌هاي اصولگرا گفت: رقيب جدي جريان اصولگرا در آرايش سياسي كشور، دوم خردادي‌ها به ويژه تجديد نظرطلبان هستند كه تا چند سال پيش حتي بحث رفراندوم قانون اساسي را پيش مي‌كشيدند

تا کی بگویم دوستت دارم همینجوری ؟

دارم تو را از خویش میکارم همیجوری ؟

گر آن غده ی سخته صنوبر شکل قلبت بود

با این همه دوستت داشتم همینجوری !

در حوض چشمت نم نمک میریخت چشمانم

تا صبح ابری وار می بارم همیجوری

یک تیر خواهم زد به قلبم تا بدانی تو

من بی تو از خود سخت بیزارم همینجوری

کوشش نکردم تا به دستت آرم اما

از تو چگونه دست بردارم همینجوری

دوستان اشعار من افسانه نیست

لااقل بیگانه از گلخانه نیست

توی قلبم درد سوسو می زند

شمع می سوزد ولی پروانه نیست

مرد پوشالی که دنبال تو بود

کاش میفهمید این مردانه نیست

هیچ میدانی چرا شاعر شدم ؟

چون که دیگر هیچ کس پروانه نیست

مهدی رهدار

تپولوژی روز وبلاگ (بخش اول)

1  توی سر وبلاگ نزنيم ديدخود را عوض کنيم: وبلاگ امروز می‌دانيم که آن رسانه انقلابی که فکر می‌کرديم نيست. همه چيز را زير-و-رو نمی‌کند. اما وقتی می‌بينيم از آنچه توقع می‌کرده ايم وبلاگ نااميدمان کرده است به نظر من مضحک است که به سر وبلاگ بزنيم و وبلاگ‌نويسان، يا اظهار نااميدی کنيم و بگوييم شايد در آينده دور وبلاگ اميد ما را برآورده سازد! راه ساده‌تر و انسانی‌تر و البته منطقی‌تر اين است که ديدمان و دستگاه نظری را عوض کنيم يا دقيق‌تر: تصحيح کنيم و در آن بسته به شرايط و چگونگی‌های مکشوف‌شده وبلاگ متناسب‌سازی کنيم. همه چيز که ايدئولوژی نيست نتوان به آن دست زد!

می‌گويند ملا نصرالدين به مردم می‌گفت خانه فلانی آش می‌دهند وقتی ديد همه روانه خانه فلانی شدند با خود گفت شايد هم راستی آش می‌دهند! اين حکايت نظريه پردازی‌های ما در باره وبلاگ هم هست. می خواسته ايم وبلاگ انقلاب کند و باورمان شده بوده است که می‌کند.

2  نقشگرايی نگره ای راهگشا: راه حل اتخاذ يک ايستار نقشگرايانه است. وبلاگ تا اينجا نقش های مهمی بازی کرده و دوره های چندی را پشت سر گذاشته است. بهترين راه معاينه وبلاگ روش بالينی است. بايد ديد امروز درد وبلاگ چيست. در باره وبلاگ و استعدادها و دردهايش نظر واحد و عمومی و نسبتا-جاودانه نمی‌توان داد.

بر اساس يک رهيافت نقشگرا، بايد گفت که امروز وبلاگ ايرانی کارخانه مفهوم‌سازی است. دستگاه معناسازی است. وبلاگ برد اجتماعی اوليه ای که برايش گمان می‌رفت ندارد اما برد نخبگانی‌اش کاملا قابل توجه است. به زبان ديگر، وبلاگ امروز محل طرح نظرها و بحث و درگيری فکری گروههای معينی از جامعه است که معمولا از اليت جامعه ايرانی به حساب می آيند: روزنامه نگارند، معلم دانشگاه اند، اهل تخصص اند، دانشگاه ديده اند، سياست شناس اند، زبان شناس اند، مترجم اند، روشنفکرند يا دقيق‌تر: کار روشنفکری می‌کنند.

3  وبلاگ ها منظومه های آزاد بحثهای نخبگان: اگر ارزش بحث‌های وبلاگی را با ميزان انعکاس آنها در عرصه عمومی جامعه بسنجيم احتمال بسيار نااميد می شويم چنانکه ديگران شدند و گاه در وبلاگ‌شان را هم تخته کردند و خداحافظ. اما وبلاگ‌ها بويژه وبلاگ‌هايی که می توان آنها را وبلاگ مرجع ناميد – من عمدا از صفت پرخواننده پرهيز می‌کنم-  حلقه‌های بسيار قابلی برای گفتگوی نخبگان هستند.  نخبگان را هم با اغماض به کار می‌برم. حالیا کلمه بهتری ندارم. قصد هم ندارم صف بندی نخبه و غيرنخبه کنم و يا مدعی شوم که همه بحث‌های نخبگانی در وبلاگ‌هاست که دارد مطرح می شود. به هيچوجه. نکته ام اين است که نقش/کارکرد وبلاگ در حال حاضر اين است که «حلقه های مفهوم ساز»ی بين گروههايی ايجاد کرده که جنس بحث آنها از بحث های نخبگانی است. يعنی ادعای بزرگ ندارم. ادعای من می‌نی‌مال است و ناظر به وبلاگ‌های مرجع. مرجع بودن را هم بر اساس ميزان ارجاع و مورد بحث قرار گرفتن و انعکاس يافتن نظر وبلاگ‌نويس تعريف می‌کنم. در اين نوع نگاه دو نکته ديگر هم وجود دارد: اولا -و اين بسيار مهم است- وبلاگی که ديده نشود و خوانده نشود و مورد بحث کامنت‌نويسان و وبلاگ‌نويسان قرار نگيرد وبلاگ نيست. بنابرين وبلاگ‌ها حلقه‌های تو-در-تويی هستند که هر زمان يکی در ميان آنها به مرجع بحث تبديل می‌شود. در واقع منظومه‌هايی که به طور پيوسته باز و بسته می‌شوند. از اين حلقه بحث به حلقه بحث ديگر می‌پيوندند. شناخت وبلاگستان يعنی شناخت وبلاگ‌های مرجع اش و منظومه‌های بحثی آن. و البته بحث های آن!

دوم هم اين که آنچه در اينجا می‌گويم چيزی از ديگر خصايل طبيعی وبلاگ را که قبلا هم من هم ديگران بحث کرده ايم نفی نمی‌کند. من به همه تعريف های پیشگفته که متکی بر نقش/کارکرد وبلاگ باشد اعتقاد دارم. با آنچه گفتم در واقع يک نقش ديگر وبلاگ را برجسته می‌کنم. نقشی که گرچه ناشناخته نيست و اين جا و آنجا از آن به ابهام و اجمال سخن رفته است اما با تاکيد بر آن و برجسته کردن‌اش ما وبلاگ را با نقشی به ياد می‌آوريم که در دقيقه اکنون احتمالا مهمترين نقش آن است. شناخت اين مساله به طور طبيعی بر رفتار وبلاگ نويسان – آنها که مرجع شماری از بحث ها بوده اند يا بالقوه می‌توانند مرجع شماری از بحث‌های آينده شوند-  تاثير خواهد گذاشت. زبان و رهیافت آنها را جهت می دهد و مخاطب آنها را روشنتر خواهد ساخت.

4  تنظيم توقع از وبلاگ: اگر وبلاگ‌ها حلقه‌های بحث‌های نخبگان اند و اگر کار عمده آنها که بالقوه ارزش اجتماعی داشته باشد مفهوم‌سازی است روشن است که وبلاگ‌نويسان بايد به اين دو جنبه نقش بالقوه خود توجه خاصی داشته باشند. ممکن است بپرسيد مفهوم‌سازی چيست و چه ارزشی دارد. می گويم مفهوم‌سازی طرح انديشه و نظری است که پيش از آن مطرح نبوده يا برجسته نشده بوده و نور نورافکن صحنه بر آن نيفتاده بوده است. ارزش رسانه‌ای وبلاگ در اين زمينه کمابيش شبيه ارزش کميسيون‌های مجلس شورا ست. بحث‌ها در حلقه‌های کوچک طرح می‌شوند و تست می شوند و ورز می‌يابند و سپس می‌توانند راهی رسانه های بزرگ و روزنامه ها و کلاس‌های درس و مانند آن شوند. طبعا اين نگاه، ارزش آموزشی-کارشناسی وبلاگ را بسيار بالا می برد. ضمن آنکه توقع ما را از وبلاگ هم تنظيم می کند. امری که بسيار در آن خطا می کنيم.     

در باره مفهوم مفهوم‌سازی سخن باز هم دامنه دارد.

مردگان به ریشخند

استخوان های یکدیگر را می شمارند

و آزادی

مرگ را به آهنگی تلخ

بر تابوت ها می نوازد.

در بياباني دور
كه نرويد جز خار
كه نتوفد جز باد
كه نخيزد جز مرگ
كه نجبد نفسي از نفسي

خفته در خاك كسي!
زير يك سنگ كبود
در دل خاك سياه
مي درخشد دو نگاه كه به ناكامي از اين محنت گاه
كرده افسانه هستي كوتاه!
بازمي خندد مهر
باز مي تابد ماه
باز هم قافله سالار وجود  سوي صحراي عدم پويد راه
با دلي خسته و غمگين، همه سال
دور از اين جوش و خروش
مي روم جانب آن دشت خموش
تا دهم بوسه بر آن دشت كبود
تا كشم چهره بر آن خاك سياه
و ندرين راه دراز
مي چكد برزخ من اشك نياز             مي دود در رگ من زهر ملال
منم امروز و همان راه دراز
من اكنون و همان دشت خموش
من و آن زهر ملال
من و آن اشك و نياز
بينم از دور، در آن خلوت سرد
در دياري كه نجنبد نفسي از نفسي: ايستاده است كسي!
«روح آواره كيست؟ پاي آن سنگ كبود كه در اين تنگ غروب پرزنان آمده از ابر فرود؟»
مي تپد سينه ام از وحشت مرگ
ميرود روحم از آن سايه دور
مي شكافد دلم از زهر سكوت!
مانده ام خيره به راه
نه مرا پاي گريز، نه مرا تاب نگاه
شرمگين مي شوم از وحشت بيهوده خويش
سرونازي است كه شاداب تر از صبح بهار
قد برافراشته از سينه دشت
سرخوش از باده تنهايي خويش
«شايد اين شاهد غمگين غروب چشم در راه من است؟
شايد اين بنده صحراي عدم با منش يك سخن است؟»
من در انديشه كه اين سرو بلند
وينهمه تازگي و شادابي
در بياباني دور      كه نرويد جز خار    كه نتوفد جز باد                
كه نخيزد جز مرگ   كه نجنبد نفسي از نفسي......
غرق در ظلمت اين راز شگفتم، ناگاه
خنده اي مي رسد از سنگ به گوش!
سايه اي مي شود از سرو جدا!
در گذرگاه غروب   در غم آويز افق  لحظه اي چند به هم مي نگريم!
سايه مي خندد و مي بينم واي.......           
........مي خندد!
....اي..... خوب            

 اين چه روحي است عظيم؟ وين چه عشقي است بزرگ؟
كه پس از مرگ نگيري آرام            

 تن بي جان تو، در سينه خاك
به نهالي كه در اين غمكده تنها ماندست    باز جان مي بخشد
قطره خوني كه به جا مانده در آن پيكر سر سرو را تاب و توان مي بخشد
شب هم آغوش سكوت، مي رسد نرم زراه  من در آن دشت خموش
باز روكرده به اين شهر پر از جوش و خروش  مي روم خوش به سبكبالي باد
همه ذرات وجودم آزاد  

  همه ذرات وجودم فرياد

نارسیس جون دوستت دارم

توي ادد ليست دل تو ديگه جايي واسه من نيست

ميدونم كه سخته اما ديگه آف هات واسه من نيست

عزيزم هك كردن قلبم واسه تو كار محال نيست

نفوذت به سرور من خيلي وقته عند حال نيست

كاشكي هيچ وقت تو مسنجر من اكانتي نمي ساختم

به اون آف هاي قشنگت پسمو من نمي باختم

اما حيف كه ديگه ديره دل من يه خورده گيره

شنيدم پشت سر من ميگي اي كاش كه بميره

حالا فهميدم كه آفهات فقط يه سند تو آل بود

سر كار گذاشتن من واسه تو عند يه حال بود

شعر از : كيانوش انصاري

با چشمونت ندیدی قناری سر بریدن

چه زجری داره از وطن یه باره دل بریدن

عشق من یک خونه بود خونه ای که دریدن

برای صاحب خونه حبس عبد بریدن

رو این زمین خاکی بسه دیگه جنایت

آی خفته ها به پا شید سر رسیده قیامت

خسته از خشکیدن من در این دیار بی من

با جادوگر رفاقت آتش زدن به خرمن

خدا پشت و پناهت تو که آزاده مردی

ندونستم چی شد که تو قلبم لونه کردی

برای آخرین بار بزن بوسه به لبهام

شاید که بازش کنی قفل سکوت ز لبهام

از : کیانوش انصاری 

به اسم تو خدایا قناری سر بریدن

نفهمیدم که از کی اسم تو رو خریدن

تو خونه خودت من هرگز تو رو ندیدم

خواستم بیام کنارت اما پرامو چیدن

خدای آسمونا حال دلم خرابه

سهم من زندگی یک کویر و سرابه

حتی دیگه ستاره با من هم آشیون نیست

ماه به اون قشنگی چرا تو آسمون نیست

واسه پرنده خوندم از شوق شور پرواز

پر کشید و زودی رفت غریبه بود با آواز

گفتم که آشنا شیم گفتش که عشق دروغه

گفتش که عشق یه چیزی شبیه کشک و دوغه

گفتم شاید بخنده بدونه هیچ بهونه

 اما دل خونی داشت از دست این زمونه

برای پر کشیدن قناری نا نداره

اگه بخدا که بپره تو باغچه جا نداره

آخه قناری عاشقه عاشقه عطر باغچه

منتظره تا وا بشه یه روز دوباره غنچه

 ای کاش که مثل گلها غنچه رو از یاد نبریم

گلهای مصنوعی رو باز به قیمت جون نخریم

و رقاصان شطرنج

میان آوای فلوتت

با هزار لبخند

سرد و مبهوت ایستاده اند

می ترسم

آمدنت را خلوتی نباشد

پليس منطقه اي در پي دو حيوان بود

فرار من و تو از باغ وحش يك آن بود

پلنگ ها سه نگهبان باغ را كشتند

بزرگ و كوچك از اين حادثه هراسان بود

پلنگهاي فراري اگر چه مي رفتند

تمام كوچه خيابان پر از نگهبان بود

قرار بود كه يك خانه دست و پا كنيم

اگر چه خانه ما تا كه بود زندان بود

جنوب شهر خيابان فرعي بازار

صداي تير و تفنگ آن طرف دو چندان بود

گلوله بود و هياهو و آسمان ابري

و باز ريزش باران كه هي كماكان بود

چه نعره ها كه نمي زد پلنگ نر در شهر

و جمعيت كه به هر سمت و سو گريزان بود

تفنگ ها همه آماده آن دو را بزنند

مرا زدنند و تو ماندي و قسمت اينسان بود

گناه خانه بدوشي كنار آزادي

گذشته از همه مردن چقدر آسان بود

براي دفعه آخر مرا نبوسيدي

تو رفتي و جسدم بي تو زير باران بود

و حال يك تنه بايد كه خانه را مي ساخت

پلنگ ماده كه از كرده ها پشيمان بود

غروب جوي پر از خون و خانه اي بي مرد

پلنگ و نم نم باران كه رو به پايان بود.

دادگاه مقتولين

قتل گاه نفس هايم بود

حکم آزادي ام

آب گل آلودی بود

مزين به آفتابی ترين شب

اعدام باشلاق

به ميمنت بی اعتمادي قضات

برگه پزشک قانونی را چسباندند

مرگ بر اثر پياده روی

بالای آخرين امضايم نوشتم

دروغ است

اما نبود من به تاثير گام ها رسيده بودم

بودن و يا نبودن ديگر فرقی نداشت

زيرا خواب آلوده از پشت بوته های پلکين خبر ندارد

اما توفنده طلسم حجله گاه پرسه نسيم هرزه کاری بود

که نهيبم ميزد :

پلک زدن ممنوع

شتابناک لجن های آبگينه ای را به پا کردم

برای فرار ابتدا بايد مبداء را شناخت !!!

اينجا کجاست ؟ زندان ؟

پيشانی امرا سيبل ناوک هايشان کردم تا جوابم دهند

احساسی قلقلکم ميداد

خونم را به پای ترازوی عدالت ريخته اند

تا شمشيرش سرخ را بشناسد

اما ای کاش جسدم را بر کفه سبک ترازو ميگذاشتند

که صبح تبرئه شود

مجبور بودم با زشت ترين فرشته همسفر شوم

تا رای اصراری دادگاه را اجرا کند

من بايد حکم تکراری لعنتي را بلند بلند می نوشتم

محکوم به چند سال زندان به اعمال شافه ؟ !!!